In 2016 zat ik in groep 8 van de basisschool toen ik voor het eerst kennismaakte met iets wat toen nog bijna futuristisch voelde: virtual reality. VR was iets wat je vooral zag in video’s op YouTube of in nieuwsitems over de toekomst. En ineens stond het gewoon bij ons in de klas.
We kregen een gastles van iemand die speciaal langskwam om ons kennis te laten maken met VR. Hij had een VR-bril meegenomen; zo’n apparaat dat er toen nog groot en een beetje mysterieus uitzag. Voor ons was het iets totaal nieuws. Niemand van mijn klas had ooit zoiets geprobeerd.
We luisterden eerst naar een uitleg over wat virtual reality precies is: een digitale wereld waarin je helemaal kunt opgaan alsof je er echt bent. Het klonk indrukwekkend, maar ook een beetje ongelooflijk. Hoe kon een bril je nou laten denken dat je ergens anders was?
De achtbaan in de klas
Toen kwam het moment waarop we de bril daadwerkelijk mochten opzetten. Eén voor één waren we aan de beurt. Wat zou ik zien? Zou het echt voelen?
Zodra ik de bril opzette, zat ik niet meer in het klaslokaal. Ik zat in een achtbaan. Ik keek om me heen en zag rails, hoogte, lucht, het voelde alsof ik echt in een karretje zat dat elk moment kon vertrekken. De achtbaan ging omhoog, langzaam. Ook al wist ik dat ik gewoon stil op een stoel zat, mijn lichaam reageerde anders. Mijn handen knepen zich vast aan de zijkant van de stoel. Mijn buik maakte dat typische sprongetje toen we naar beneden doken.
Het meest bijzondere was dat mijn hersenen het verschil bijna vergaten tussen echt en nep. Als ik naar links keek, zag ik diepte. Als ik naar beneden keek, leek het alsof ik tientallen meters boven de grond hing. Mijn klasgenoten zagen mij waarschijnlijk alleen maar stil zitten met een bril op, maar in mijn hoofd zat ik midden in een razendsnelle achtbaan.
Verwondering en gelach
Toen ik de bril weer afzette, was het even wennen. Het klaslokaal voelde bijna saai in vergelijking met wat ik net had meegemaakt. Mijn klasgenoten lachten om elkaars reacties: sommigen schrokken, anderen gilden of probeerden hun evenwicht te bewaren.
Wat ons allemaal bijbleef, was die pure verwondering. Het idee dat technologie je zo kan meenemen naar een andere wereld, zonder dat je je stoel verlaat.
Terugkijken op dat moment
Nu, jaren later, is VR veel normaler geworden. Je kunt thuis een VR-headset hebben en complete games spelen of virtuele werelden verkennen. Maar die eerste ervaring in groep 8 in 2016 blijft speciaal.
Het was niet alleen een ritje in een digitale achtbaan. Het was een eerste blik in de toekomst. Een moment waarop technologie ineens bijna tastbaar werd.
Het begon allemaal gewoon in een klaslokaal, met een gastles en een bril die ons even meenam naar een andere wereld
